สมเด็จสองคลองพิมพ์ใหญ่ (สมเก็จวุดระฆังฝากกรุบางขุนพรหม)

พระสมเด็จองค์นี้จัดเป็นพระในกลุ่ม "พระสองคลอง" หรือ "พระสมเด็จวัดระฆังฝากกรุวัดบางขุนพรหม" ซึ่งเป็นพระที่กำเนิดและกดพิมพ์ขึ้นที่วัดระฆังโฆสิตาราม โดยเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) จากนั้นได้ถูกนำไปบรรจุไว้ในองค์พระเจดีย์ใหญ่วัดบางขุนพรหมในช่วงปี พ.ศ. 2413 ทำให้องค์พระปรากฏเอกลักษณ์ร่วมของทั้งสองวัดอย่างชัดเจน
​1. พิมพ์ทรงและพุทธลักษณะ (Mold Typography)
​พุทธลักษณะโดยรวม: เป็น "พิมพ์ใหญ่" (หรือพิมพ์ประธาน) เส้นซุ้มครอบแก้วมีความหนาใหญ่ มีลักษณะโค้งมนคล้ายหวายผ่าซีกตามแบบฉบับช่างสิบหมู่ของวัดระฆัง
​วงพระกร (แขน): วงแขนทิ้งดิ่งลงมาโค้งมนคล้ายรูปหัวใจซ้อนกันอย่างได้สัดส่วน ศอกซ้ายขององค์พระยกสูงกว่าศอกขวาเล็กน้อย ทิ้งแขนลงมาอย่างนุ่มนวลไม่หักมุมเป็นเส้นตรง
​ฐานพระ: ฐานทั้ง 3 ชั้น มีความลึกและคมชัด ฐานชั้นบนสุด (ฐานหมอน) และฐานชั้นกลาง (ฐานสิงห์) ปรากฏมิติการยุบตัวตามธรรมชาติ ฐานชั้นล่างสุดเป็นหน้ากระดานหน้าตัดเฉียง ซึ่งเป็นเอกลักษณ์สำคัญของพิมพ์ใหญ่
​2. อัตลักษณ์ผิวพระและธรรมชาติคราบกรุ (Surface & Group Stain Analysis)
​เนื่องจากเป็นพระฝากกรุ ปัจจัยเรื่องสภาพแวดล้อมภายในเจดีย์ (ความร้อน ความชื้น และแรงกดทับ) จึงสร้าง "ธรรมชาติที่ทำเทียมได้ยากยิ่ง" บนผิวพระองค์นี้:
​คราบฟองเต้าหู้ และคราบแคลเซียม (Calcium Carbonate): ผิวหน้าปรากฏคราบผลึกแคลเซียมสีขาวอมเหลือง เกาะกุมผิวพระเป็นชั้นๆ (Layer) สลับกับคราบน้ำมันตังอิ้วที่ซึมออกมาจากเนื้อใน คราบเหล่านี้ไม่ได้เกาะอยู่ผิวเผิน แต่เป็นการเซ็ตตัวจากภายในสลับซับซ้อนอย่างเป็นระบบ
​วรรณะและสีผิว: มีวรรณะสีน้ำตาลอมเหลือง หรือสีเนื้อไผ่แห้ง เกิดจากปฏิกิริยาของดินกรุ ความชื้น และน้ำมันตังอิ้วที่เสื่อมสภาพตามกาลเวลา (กว่า 150 ปี)
​คราบดินกรุ: ปรากฏเศษฝุ่น ตะกอนดิน และร่องรอยความร้อนจับตัวแน่นในซอกลึก เช่น บริเวณซอกแขนและซอกซุ้มครอบแก้ว ทำให้องค์พระดูมีมิติและพิจารณาความเก่าได้ง่าย
​3. มวลสารและการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพ (Material & Structural Physics)
​เนื้อในหนึกนุ่ม (เอกลักษณ์วัดระฆัง): แม้ภายนอกจะแห้งผากด้วยคราบกรุ แต่เมื่อพิจารณาบริเวณขอบข้างหรือส่วนที่ผิวกรุเปิด (โดยเฉพาะด้านหลัง) จะเห็นเนื้อในที่เป็นปูนเปลือกหอยดิบผสมปูนสุก มีความหนึกนุ่ม ฉ่ำซึ้ง ไม่แห้งกระด้าง
​การหดตัวและผิวตุ๊กตา: ด้านหลังขององค์พระปรากฏ "ผิวตุ๊กตา" หรือผิวสังขยา มีรอยย่น รอยยุบตื้น-ลึก ที่เกิดจากการระเหยของน้ำและความชื้นรอบๆ เม็ดมวลสารตลอดเวลาร้อยกว่าปี
​ขอบข้าง: ปรากฏรอยตอกตัดตามขอบที่มีลักษณะปริแยก แห้งแกน ไม่มีรอยคมของเครื่องมือตัดยุคใหม่ ถือเป็นจุดจ่ายเงินที่สำคัญมากในการพิจารณาพระสมเด็จ