สมเด็จวัดระฆัง พิมพ์ทรงเจดีย์

การพิจารณาพิมพ์ทรง (Iconography)
​รูปทรงโดยรวม: องค์พระมีความล่ำสันสอบขึ้นสู่ด้านบนตามลักษณะเฉพาะของ "พิมพ์ทรงเจดีย์" พระพักตร์กลมมนรับกับพระเกศที่เป็นลำหนาตั้งตรง
​วงแขน: มีการทิ้งดิ่งลงมาและหักมุมเข้าหาหน้าตักอย่างได้สัดส่วน เส้นสายมีความสมบูรณ์ ไม่คมกระด้างจนเกินไป
​ฐานทั้ง 3 ชั้น: มีความหนาหนึบ ฐานชั้นล่างสุดมีความหนักแน่นสอดรับกับรูปทรงองค์พระ
​2. กายภาพเนื้อหาและความเก่า (Material & Surface Analysis)
​ความหนึกนุ่ม: เนื้อพระมีลักษณะขาวอมเหลืองนวล มีความฉ่ำของน้ำมันตังอิ๊วที่ซึมออกมาจากภายใน (Efflorescence) ทำให้ผิวพระดูนุ่มตา ไม่แห้งผาก
​การหดตัวและรอยย่น: สังเกตบริเวณผิวหน้าและขอบข้าง มีรอยแยกและรอยย่นที่เป็นธรรมชาติ (Natural Contraction) เกิดจากการเซ็ตตัวของปูนเปลือกหอยตามกาลเวลา รอยเหล่านี้มีความมน ไม่แข็งกระด้าง
​มวลสาร: ปรากฏจุดมวลสารกระจายตัวอยู่ทั่วไป เช่น เม็ดพระธาตุและเศษมวลสารศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งฝังตัวอยู่ในเนื้อพระอย่างกลมกลืน
​3. การพิจารณาขอบข้าง (Edge Details)
​จากภาพด้านข้าง เห็นรอยตัดที่มีความเก่า ปรากฏรอยครูดและรูพรุนปลายเข็ม (Pinholes) ซึ่งเกิดจากการหลุดลอกของมวลสารตามธรรมชาติ เป็นจุดพิจารณาที่สำคัญมากสำหรับพระแท้ในตระกูลวัดระฆัง
​บทสรุปเชิงวิเคราะห์
​พระองค์นี้มี "ความเป็นธรรมชาติ" สูงมาก ทั้งในเรื่องของความเก่าของผิว (Aging Surface) และสัดส่วนพิมพ์ทรงที่ถูกต้องตามมาตรฐาน การเซ็ตตัวของผลึกแคลไซต์บนผิวพระดูมีความสมบูรณ์เทียบเท่ากับมาตรฐานการตรวจวัดความเก่าด้วยเทคโนโลยีสมัยใหม่ ถือเป็นพระที่มีพุทธคุณและพุทธศิลป์ที่งดงามมากองค์หนึ่งครับ