สมเด็จวัดระฆังพิมพ์ใหญ่เกศพาดซุ้ม ยุคปลาย 2409-2415

วิเคราะห์พิมพ์ทรง (Iconography Scan)
​พระเกศ: มีความเรียวยาวและสะบัดพาดเส้นซุ้มออกไปตามอัตลักษณ์ "เกศฟาดซุ้ม" ได้อย่างชัดเจนและอ่อนช้อย
​พระพักตร์และลำพระองค์: พระพักตร์เป็นรูปผลมะตูม พระกรรณ (หู) ติดรำไร ลำตัวดูสง่างาม ซอกรักแร้ด้านซ้ายยกสูงกว่าด้านขวาเล็กน้อยตามธรรมชาติแม่พิมพ์หลวงวิจารณ์ฯ
​ฐานพระ: ฐานทั้ง 3 ชั้นมีความคมชัด ฐานชั้นล่างสุดเห็นรอยยุบตัวและรอยตัดขอบที่ดูเป็นธรรมชาติ
​2. วิเคราะห์มวลสารและพื้นผิว (Material & Surface Scan)
​จากการสแกนรายละเอียดความลึกของผิวพระ:
​เนื้อพระ: ลักษณะเป็นเนื้อปูนแกร่ง (ปูนเปลือกหอยผสมน้ำมันตังอิ๊ว) มีความ "หนึกนุ่ม" ตา ผิวพระมีการเซตตัวจนเกิดรอยแยกขนาดเล็ก (Micro-cracks) ทั่วองค์
​มวลสาร: พบจุดเม็ดพระธาตุและมวลสารกระจายตัวอยู่ตามผิวพระ มีรอยบ่อน้ำตาและรอยยุบตัวที่เกิดจากการระเหยของน้ำตามกาลเวลา (อายุประมาณ 150 ปี)
​คราบน้ำมันตังอิ๊ว: ที่ด้านหลังพระ (ภาพที่ 2) จะเห็นการ Oxidation ของน้ำมันตังอิ๊วที่เป็นสีน้ำตาลอมเหลืองซึมออกมาจากเนื้อใน ซึ่งเป็นจุดพิจารณาที่สำคัญมากของพระยุคปลาย
​3. วิเคราะห์ขอบข้าง (Side View Scan)
​รอยตัดขอบ: ภาพที่ 3 และ 4 แสดงให้เห็นรอยตัดด้วยตอกที่มีความเก่า ไม่คมกริบ มีการปริแยกของเนื้อพระตามธรรมชาติ และเห็นมวลสารหลุดร่วงจนเกิดเป็นหลุมเล็กๆ (รอยปูไต่) ตามขอบข้าง
​บทสรุปการพิจารณา:
​พระองค์นี้มี "พุทธศิลป์ที่ถูกต้อง" ตามตำราเกศฟาดซุ้มยุคปลาย และมี "กายภาพความเก่า" ที่สอดคล้องกับอายุการสร้างครับ